Κι αν μας κάψει όλους ο Θεός; – του Βασίλη Ραϊση

συγκέντρωσηΒλέποντας την αντι-συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης για το gay pride, διοργανωμένη από Άνθιμους, Ψωμιάδηδες και λοιπές «υγιείς σεξουαλικά» δυνάμεις άκουσα μια αυθόρμητη διαμαρτυρία:

«Μα τι τους νοιάζει τι κάνει ο άλλος στο κρεβάτι του; Δική του η ‘αμαρτία’ , δική του θα είναι και η τιμωρία!»

Όχι, δεν είναι καθόλου έτσι. Όπως θα εξηγήσω παρακάτω, οι διαμαρτυρόμενοι υπερασπίζονται όχι μόνο τα πιστεύω τους, αλλά και την ίδια τη ζωή τους, η οποία θεωρούν ότι απειλείται από τους ομοφυλόφιλους.

Μια ιστορία που επαναλαμβάνεται με διάφορους τρόπους στην Παλαιά Διαθήκη, είναι η τιμωρία μιας ολόκληρης πόλης (Σόδομα και Γόμορα) ενός ολόκληρη λαού (πληγές του Φαραώ) ή ακόμα και της ανθρωπότητας (κατακλυσμός του Νώε), όταν η ‘αμαρτία’ παίρνει το πάνω χέρι. Δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι σε οποιαδήποτε περίοδο από αυτές δεν θα υπήρχαν άνθρωποι τίμιοι, που δεν θα συμμετείχαν στην ‘αμαρτία’. Στο κάτω – κάτω, ο κατακλυσμός, ας πούμε, δεν έπνιξε μόνο ενήλικες, αλλά και παιδιά όλων των ηλικιών και βρέφη, τα οποία δεν είχαν καν την δυνατότητα να κατανοήσουν γιατί βρήκαν φρικτό θάνατο από πνιγμό. Ή, να θυμίσω, ότι οι πρωτότοκοι γιοί των Αιγυπτίων αφού είδαν ακρίδες, βατράχια και καντήλες στα σώματά τους, θανατώθηκαν μηδενός εξαιρούμενου (η δέκατη πληγή). Με λίγα λόγια, η Παλαιά Διαθήκη διδάσκει μετά επιτάσεως ότι όταν ο Θεός θυμώσει, η τιμωρία του θα είναι σκληρή και θα πέσει στα κεφάλια δικαίων και αδίκων, γυναικοπαίδων και βρεφών μη εξαιρούμενων. Ολόκληρη η Δυτική κοινωνία μέσω της Παλαιάς Διαθήκης έχει διαπαιδαγωγηθεί στην έννοια της συλλογικής ευθύνης, ο Χριστιανός μαθαίνει να μην φοβάται την τιμωρία μόνο για τις δικές του αμαρτίες, αλλά και για τις αμαρτίες του διπλανού του. Οι Ανθιμοψωμιάδηδες λοιπόν, πιστεύουν ή μάλλον φοβούνται ότι οι αν οι ‘αμαρτωλοί’ εκνευρίσουν το ‘καλοκάγαθο’ Ον της Παλαιάς Διαθήκης, αυτό για να δείξει την απογοήτευσή Του (ή την αγάπη Του) μπορεί να στείλει εναντίον τους εκείνα τα Θηρία που περιγράφονται στην ‘Αποκάλυψη’. Και αν έρθουν τα Θηρία, άντε να πιστέψεις ότι θα στην χαρίσουν εσένα (ας μην ξεχνάμε και το ‘ουδείς αναμάρτητος’) ή ότι θα συνυπολογίσουν  ‘παράπλευρες απώλειες’ καθώς ξερνάνε φωτιές από το στόμα τους.

Ως εκ τούτου, οι διαμαρτυρόμενοι για το gay pride δεν αποτελούν μια ‘φανατική’ μειοψηφία η οποία έχει ‘παρεξηγήσει’ το νόημα του Χριστιανισμού, αντιθέτως έχουν μάθει καλά το μάθημά τους. Η δύναμη της Βίβλου και η συμμετοχή της στη “φανταστιακή θέσμιση” όλων των Δυτικών χριστιανικών κοινωνιών είναι ένας από τους βασικούς λόγους που μετά από τόσους αιώνες σκέψης, συνεχίζουμε και αναζητούμε τα όρια της ‘αμαρτίας’ ή του ‘φυσιολογικού’.[1]

gabriil-sakellaridisΤα παραπάνω νομίζω συνδέονται και με την επίθεση που δέχεται ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης για κάποιο βίντεο με σεξουαλικό περιεχόμενο. Η κοινή λογική λέει ότι από την στιγμή που δεν εμπλέκει ανηλίκους ή παραβίαση της ελευθερίας δεν θα έπρεπε να ενδιαφέρει κανέναν, δεν θα έπρεπε να είναι καν θέμα. Είμαστε όμως μια χριστιανική κοινωνία. Και φοβόμαστε πάντα ότι μπορεί να πληρώσουμε όχι μόνο τις δικές μας, αλλά και τις ξένες ‘αμαρτίες’. Πάνω σ’ αυτόν τον αρχετυπικό φόβο επενδύει ο Ζούγκλας και η δημοσιογραφία του υποκόσμου, όχι για να υποσκάψει την αριστερά, όπως τον κατηγορούν, διότι κάτι τέτοιο θα ήταν ένα είδος ιδεολογικής μάχης. Αυτού του τύπου οι δημοσιογράφοι, όμως,  δεν απευθύνονται στο μέρος του εγκεφάλου στο οποίο διαμορφώνονται οι ιδέες και οι θεωρίες. Απευθύνονται στα βαθύτερα και παλιότερα τμήματα του εγκεφάλου μας, σ’ αυτά που φωλιάζουν οι αρχετυπικοί φόβοι, τα τμήματα εκείνα που διατηρούνται από την εποχή που ήμασταν (όλοι) ερπετά.

[1] Αν κάποιος μου αντιτείνει εδώ το μήνυμα της ‘αγάπης’ της Καινής Διαθήκης, έχω να κάνω δύο παρατηρήσεις: πρώτον η αντίφαση δεν είναι δική μου, είναι δική τους. Δεύτερον, αν κάποιος θεωρεί ύψιστη αξία την αγάπη, δεν θα έπρεπε άμεσα να καταγγείλει το μισαλλόδοξο, εκδικητικό, εγωιστικό και κακό πλάσμα που περιγράφεται ως «Θεός» στην Παλαιά Διαθήκη αντί να διακυρρήσσει σε όλους τους τόνους ότι το υπηρετεί;

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Μήπως το «Άγιο φως» είναι καφρίλα;

holylight1

Την διαφορά μαγείας και θρησκείας συνόψισε με περιεκτικό τρόπο ο Marcel Mauss. Το κοινό στοιχείο είναι ότι και στις δύο περιπτώσεις, ο ενεργών απευθύνεται σε υπερφυσικά όντα ή ανώτερες δυνάμεις. Στην περίπτωση όμως της θρησκείας, ο ενεργών παρακαλεί αυτές τις δυνάμεις να του δώσουν βοήθεια ή ψυχική δύναμη, χωρίς να έχει καμία απολύτως εγγύηση ότι η παράκλησή του θα εισακουστεί. Αντίθετα, στην περίπτωση της μαγικής τελετής, αν ο μάγος χρησιμοποιήσει τα σωστά αντικείμενα, κάνει τις σωστές κινήσεις και πει τις σωστές λέξεις, αναγκάζει αυτές τις δυνάμεις να συνεργαστούν μαζί του και να του δώσουν αυτό που θέλει. Από εδώ προκύπτει και η διαφορετική χρήση των αντικειμένων στην θρησκευτική και μαγική τελετουργία. Το θρησκευτικό αντικείμενο (π.χ. μια εικόνα) έχει καθαρά συμβολικό χαρακτήρα, είναι αντικαταστάσιμο και δεν θα πρέπει επ’ ουδενί να λατρεύεται καθαυτό (ειδωλολατρεία). Αντίθετα, το μαγικό αντικείμενο έχει το ίδιο την ικανότητα να καλεί την θεία δύναμη, να βοηθάει, να δίνει χάρη, γνώση ή δύναμη. Έτσι, το μαγικό αντικείμενο δεν είναι αντικαστάστιμο. Ο κάτοχός του έχει δυνάμεις τις οποίες δεν κατέχουν οι υπόλοιποι, άρα μπορεί να τις παρέχει επ’ αμοιβή (γιατί εκεί είναι η ουσία).
Σε ποια κατηγορία λοιπόν ανήκουν τα φυλαχτά, οι θαυματουργές εικόνες, το Άγιο Φως; Προφανώς στην κατηγορία των μαγικών αντικειμένων, αφού έχουν δυνάμεις καθαυτά, για αυτό και είναι δημοφιλή. Η Ελλάδα είναι γεμάτη με «θαυματουργές» εκκλησίες, «θαυματουργές» εικόνες, «θαυματουργά» λείψανα. Με τόσο πολλά μαγικά αντικείμενα και τόπους υπάρχει πλέον ειδίκευση. Στην Αίγινα θεραπεύονται παθήσεις του αυτιού, υπάρχει άγιος που θεραπεύει τους πόνους, άλλος είναι ΩΡΛ, κατά τόπους Παναγίες φέρνουν παιδιά στις στείρες, ενώ η Τήνος, τον δεκαπενταύγουστο που έχει γενική εφημερία, λειτουργεί ως πολυνοσοκομείο. Ποια θα έπρεπε να είναι η επίσημη στάση της Εκκλησίας απέναντι σε όλα αυτά; Προφανώς να λέει στους πιστούς:
«Μην αναζητάς μια συγκεκριμένη εικόνα ή εκκλησία. Πήγαινε στην εκκλησία της γειτονιάς σου και στάσου απέναντι σε οποιαδήποτε εικόνα με πίστη και καθαρή καρδιά. Αν θες να κάνεις κάτι περισσότερο, ώστε ο Θεός να σε βοηθήσει, γίνε καλός και βοήθα πρώτα εσύ τους συναθρώπους σου»
Τι θα έπρεπε να λέει η Εκκλησία στην περίπτωση του «Αγίου» Φωτός;
«Όλο το φως του κόσμου προέρχεται από τον Θεό. Μην βάζετε αεροπλάνα να πάρετε την χάρη ενός συγκριμένου φωτός γιατί αυτό είναι ειδωλολατρεία. Η πρώτη λαμπάδα ας ανάψει με ένα φτηνό μπικ, σημασία έχει στη συνέχεια, ο ένας να δίνει στον άλλο το φως με αγάπη και πίστη, να συγκινείται από την παρουσία των συνανθρώπων του, έτσι καθαγιάζεται το φως που μοιράζονται όλοι».

Γιατί η Εκκλησία δεν λέει το αυτονόητο; Γιατί συμμετέχει σε αυτή τη γελοιότητα της μεταφοράς του «Αγίου Φωτός»; Πιθανόν, όλα ξεκινάνε από το γεγονός πως ούτε ο Χριστιανισμός, ούτε ο Διαφωτισμός κατέφεραν να νικήσουν ολοκληρωτικά την μαγεία. Η μαγεία και οι τελετές της είναι τόσο βαθιά ριζωμένες στον άνθρωπο, που η Εκκλησία προτιμάει να μην έρθει σε σύγκρουση μαζί τους, αντίθετα να τις χρησιμοποιήσει για να εδραιώσει την θέση της. Αντί να καταγγείλει λοιπόν τα περί «Αγίου Φωτός» ως μεσαιωνικά και μαγικά κατάλοιπα, τα χρησιμοποεί μεταφέροντας ένα κρυφό μήνυμα στους πιστούς «μόνο εμείς είμαστε πραγματικοί μάγοι, διότι μόνο εμείς μπαίνουμε στον Άγιο Τάφο χωρίς αναπτήρες και βγαίνουμε με φως. Μόνο εμείς αναγκάζουμε τον Θεό, πιστό στο ραντεβού του να κάνει προκανονισμένο θαύμα». Και ο πιστός, παρότι έχει δει τον David Copperfield να κάνει πιο εντυπωσιακά ταχυδακτυλουργικά, πείθεται, διότι είναι έτοιμος να πειστεί, διότι δεν έχει ποτέ αρκετή πίστη, περιμένει πάντα απτές αποδείξεις, δηλαδή μαγικά θαύματα.

Φτάνω, τέλος στον τίτλο που έδωσα στο άρθρο. Προφανώς το να ονομάζουμε την ανάρμοστη ή χονδροειδή συμπεριφορά ‘καφρίλα’ υποκρύπτει ρατσισμό. Οι κάφροι είναι αφρικανικές φυλές, οι οποίες ονομάστηκαν έτσι από τους Άραβες μουσουλμάνους– η λέξη kafir σημαίνει άπιστος. Οι «κάφροι» αντιστάθηκαν ένα σχεδόν αιώνα (1779-1879) στην Ευρωπαϊκή εισβολή, μέχρι να ηττηθούν, και όσοι δεν σφάχτηκαν να γίνουν ουσιαστικά δούλοι. Υποθέτω αυτή η εκατονταετής αντίστασή τους στον “πολιτισμό” αμαύρωσε το όνομά τους προσδίδοντάς του ‘άγριες’ συνυποδηλώσεις. Η υποτιθέμενη διαφορά των Κάφρων, των Μασάι, των Ζουλού, από εμάς του Δυτικούς, είναι ότι αυτές οι φυλές εξακολουθούν και ασκούν μαγικές πρακτικές, ενώ εμείς, υποτίθεται από τον Διαφωτισμό και μετά, θρησκευόμενοι ή μη, έχουμε απορρίψει και καταδικάσει την μαγεία. Εκείνοι συνεχίζουν να έχουν τον “μαγικό” τρόπο σκέψης, ενώ εμείς τον “ορθολογικό” (που δεν αποκλείει κατανάγκην την θρησκευτική πίστη). Με αυτή την έννοια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το “Άγιο Φως” είναι κυριολεκτικά καφρίλα. Αυτό δεν είναι κατανάγκην αρνητικό, διότι οι δύο τρόποι σκέψης (“μαγικός” και “ορθολογικός”) ως πλήρως ασύμβατοι δεν νομίζω ότι είναι συγκρίσιμοι. Το να αποκαλέσεις λοιπόν το “Άγιο φως” καφρίλα, εκτός από ρατσιστικό, δεν είναι όσο πρέπει κριτικό απέναντί του και εξηγώ αμέσως γιατί.

Παρά τις τεράστιες πολιτισμικές διαφορές μας, οι Έλληνες, οι Γερμανοί, οι Μασάι, οι Ζουλού, οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι, οι Ινδοί, οι Κινέζοι, οι Ίνκας και πιθανόν οι κάτοικοι της Ατλαντίδας φαίνεται να μοιραζόμαστε κάτι: Όλοι κατακρίνουμε την υποκρισία και την διπλοπροσωπία. Περιμένουμε ακόμα και από τον εχθρό μας μια σαφήνεια και σταθερότητα στις θέσεις του. Με αυτή την έννοια το “Άγιο Φως” δεν είναι καφρίλα, είναι κάτι πολύ χειρότερο: υποκρισία, κολακεία και εξαπάτηση των μαζών, ώστε οι θρησκευτικές ολιγαρχίες να απολαμβάνουν χρήμα και εξουσία.

Βασίλης Ραϊσης

Posted in Uncategorized | 2 Comments

“Πλησίασε αργά γιατί το έδαφος είναι βρεγμένο” (σχόλιο για την εξέγερση στην Τουρκία)

Πίσω από όλο αυτό το πολύχρωμο πλήθος στην Τουρκία θα πρέπει να υπάρχει κάτι κοινό, ένα αίτημα απλό και δυνατό, ικανό να βγάλει τόσο διαφορετικούς ανθρώπους από τα σπίτια τους, έτοιμους να ρισκάρουν την σωματική ακεραιότητα απέναντι στην αστυνομική βαρβαρότητα. Νομίζω αυτό το αίτημα φαίνεται με τον καλύτερο τρόπο στο τραγούδι των «TENCERE TAVA HAVASI» (“Ήχοι από κατσαρόλες και τηγάνια”) που κάνει τον γύρο του διαδικτύου. Όλη η σημειολογία  αυτής της κοινής συνιστώσας της Τούρκικης εξέργεσης βρίσκεται εδώ: στο ομαδικό τραγούδι, στις ηλικίες και τα πρόσωπα, στον παραδοσιακό-μοντέρνο ρυθμό και, κυρίως, στους στίχους του τραγουδιού.

Αυτό που ζητάνε οι διαδηλωτές είναι δημοκρατία και ελευθερία. Βλέπουν ότι ο Ερντογάν ετοιμάζεται να γίνει ο νέος Σουλτάνος και δίνουν την δική τους μάχη. Σ’ αυτό το στρατόπεδο βρίσκονται όλοι αυτοί που απειλούνται από την δεσποτεία του Ερντογάν: εθνικές μειονότητες, μη- ισλαμιστές επιχειρηματίες, αριστεροί, στρατιωτικοί, ομοφυλόφιλοι, οικολόγοι ακτιβιστές, όλοι όσους κυνήγησε το καθεστώς Ερντογάν, όλοι όσους είδαν δικαίως ή αδίκως τους συντρόφους τους να φυλακίζονται.  Κυρίως, όμως, η εξέγερση είναι μια υπόθεση των νέων ανθρώπων.

Οι στίχοι του τραγουδιού μας θυμίζουν το τι έχουν υποστεί οι νέοι άνθρωποι τον τελευταίο καιρό στην Τουρκία. Κατεδάφιση παραδοσιακών χώρων πολιτισμού, (εδώ), χτίσιμο μιας αμφιβόλου χρησιμότητας τρίτης γέφυρας στο Βόσπορο με την παράλληλη καταστροφή 2.5 εκατομμυρίων δέντρων (εδώ),  απαγόρευση του φιλιού σε δημόσιους χώρους (!), απαγόρευση των εκτρώσεων, απαγόρευση του χαπιού της «επόμενης μέρας» (δίνεται μόνο με ιατρική συνταγή!). Παράλληλα, κυνηγητό και φυλάκιση δημοσιογράφων και blogger, αλλά και πολιτών: την Τουρκία του Ερντογάν, μπορεί ένας φοιτητής να βρεθεί 8 χρόνια στη φυλακή ως τρομοκράτης επειδή μοίρασε ένα φυλλάδιο το οποίο έλεγε «θέλουμε ελεύθερη παιδεία». (εδώ)

Για ένα νέο άνθρωπο, όλη αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συμψηφιστεί με το λεγόμενο «οικονομικό θαύμα», ο νέος δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την ανελευθερία και τον θρησκευτικό σκοταδισμό επειδή μπορεί να βρει μια δουλειά με 300 ευρώ το μήνα. Ο νέος άνθρωπος επίσης είναι αλλεργικός στην υποκρισία των θρησκευτικών ηθικολόγων: απ’ όσο ξέρω, το Κοράνι δεν αναφέρεται στα δημόσια φιλιά. Αντίθετα, απαγορεύει με σαφή και κατηγορηματικό τρόπο οποιοδήποτε κέρδος δεν προέρχεται από εργασία αλλά από τοκισμό χρήματος. Αν ο Ερντογάν θέλει  να είναι πιστός μουσουλμάνος, γιατί λοιπόν ξεκινά με τον καταδυνάστευση της σεξουαλικότητας και δεν περιορίζει τον πανίσχυρο χρηματοπιστωτικο τομέα;

Απέναντι σε αυτή την υποκρισία και αλαζονεία μια εξουσίας που γίνεται όλο και πιο σκληρή, όλο και λιγότερο ανεκτική στη διαφορά, ξεσπάει μια εξέγερση σε τόπο και χρόνο που δεν είναι καθόλου τυχαίοι.

Ο Ερντογάν, μετά από δέκα χρόνια αδιαμφισβήτητης εξουσίας, αποφασίζει να χτίσει την δική του Αψίδα του Θριάμβου. Στην πιο κεντρική πλατεία, της πιο κεντρικής πόλης της Τουρκίας, ξεκινάει ένα έργο στο οποίο η συμβολική αξία είναι πολλαπλάσια της πρακτικής. Αναπλάθονται οθωμανικοί στρατώνες, ώστε να φιλοξενήσουν ένα mall και ένα τζαμί. Δεν είναι τόσο τα δέντρα που κόβει, είναι το με το τι τα αντικαθιστά: τα μεγαλύτερα σύμβολα της Θρησκείας και της Αγοράς, μιλώντας πάντα για τον σκληρό, τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό και τον ανελαστικό όλο και πιο αυστηρό Ισλαμισμό. Φονταμενταλισμός της Αγοράς και της Θρησκείας λοιπόν, ξεχάστε όλα τα άλλα, αυτό είναι το συμβολικό μήνυμα του Ερντογάν. Δεν υπάρχει καν η δυνατότητα για κάποιον να συνταχθεί με ένα από τα δύο ή να έχει «κριτική» στάση. Δεν υπάρχει πλέον «κενός», «ελεύθερος» χώρος. Η εξουσία φοβάται τον διαβάτη που μπαίνει σε ένα δημόσιο πάρκο με δέντρα: οι προθέσεις του είναι ανεξιχνίαστες και θεωρεί τον χώρο –δικαίως- δικό του. Η επαφή με την φύση του δίνει το περιθώριο να ξανασκεφτεί εξαρχής την απομάκρυνση από αυτήν, δηλαδή τον πολιτισμό. Αντίθετα, αυτός που μπαίνει σε ένα mall ή σε ένα τζαμί υποχρεώνεται από το ίδιο τον χώρο (που δεν του ανήκει πλέον) σε συγκεκριμένη συμπεριφορά. Ο Ερντογάν στήνει τους δύο πυλώνες της νέας Τουρκίας και εξαπολύει μια τρομακτική αστυνομική επίθεση στους λίγους διαδηλωτές που διαμαρτυρήθηκαν για τα δέντρα που θα κοπούν: κανείς δεν μπορεί να χαλάσει αυτή τη γιορτή του θριάμβου στην πλατεία Ταξίμ. Ο Ερντογάν όμως, δεν τα υπολόγισε καλά. Χτύπησε λίγους διαδηλωτές για να γίνουν χιλιάδες, χτύπησε με μεγαλύτερη βία τους χιλιάδες και κατέβηκαν εκατομμύρια στους δρόμους. Στην αρχή προσπάθησε να περιορίσει το πρόβλημα στο κέντρο της πόλης απαγορεύοντας στους σταθμούς να μεταδώσουν την είδηση. Την ώρα της πρώτης, μεγάλης σύγκρουσης το κρατικό κανάλι έπαιζε ένα ντοκιμαντέρ με πιγκουίνους. (για αυτό βλέπετε το βίντεο να κλείνει με πιγκουίνους με γλιστράνε στον πάγο). Δεν υπολόγισε όμως την δύναμη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, δεν υπολόγισε την δύναμη της οργής. Δημιούργησε ένα τσουνάμι εναντίον του, το οποίο δεν μπορεί πλέον να σταματήσει με δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες. Οπότε, είναι έτοιμος να χρησιμοποιήσει το πραγματικό, το υπέρτατο όπλο του: τις κοινωνικές δυνάμεις που βρίσκονται πίσω του. Ο Ερντογάν απειλεί να εξαπολύσει στους δρόμους τα εκατομμύρια των υποστηρικτών του και, κατά την γνώμη μου, δεν μπλοφάρει.

Ο Ερντογάν δεν είναι ένας τρελός δικτάτωρ αλλά ένας άνθρωπος που κατάφερε να εκφράσει τον τρόπο που εκατομμύρια Τούρκοι βλέπουν τον εαυτό τους. Ξεκινώντας από την «βαθιά Ανατολή», την πηγή των ψηφοφόρων του, όπου ζουν άνθρωποι απλοί αλλά και απλοϊκοί, θρησκόληπτοι και μη ανεκτικοί στο ξένο και την αλλαγή, άνθρωποι που ταυτίζουν την θρησκεία με την πατρίδα και την θεωρούν ως το μόνο λόγο που θα έβγαιναν από τα σπίτια τους και να πολεμήσουν. Άνθρωποι μαθημένοι στην υπακοή και στο να θεωρούν ότι το να έχουν αφέντες είναι όχι μόνο φυσικό, αλλά και ευχής έργο, αρκεί αυτοί οι αφέντες να τους αφήνουν να ζήσουν και να τους δίνουν δουλειά. Ο Ερντογάν δεν στηρίζεται μόνο σε λαϊκά στρώματα. Υποστηρικτές του είναι και οι ισλαμιστές, οι «πατριώτες» επιχειρηματίες για τους οποίους κέρδος, πατρίδα και θρησκεία πάνε μαζί. Αυτοί οι επιχειρηματίες, σε αντίθεση με τους «κοσμοπολίτες» , ποτέ δεν θα μετέφεραν μια επιχείρηση εκτός Τουρκίας ώστε να έχουν οικονομικό όφελος. Για τούτο τον επιχειρηματικό πατριωτισμό τους φαίνεται ότι απαίτησαν και κατέφεραν να ανταμειφθούν: το κράτος τους προτιμάει όταν έρχεται η ώρα για την ανάθεση μεγάλων έργων. Έτσι έχουν την πίττα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο.

Ο κόσμος του Ερντογάν είναι σαφής, είναι συμπαγής, είναι δομημένος. Από αυτόν τον κόσμο αντλεί ο ίδιος την δύναμη και την αλαζονεία του. Το κίνημα που ορθώνεται απέναντί του είναι αντιφατικό, με ασαφείς στόχους με αλληλοσυγκρουόμενα κοινωνικά ερείσματα. Για αυτό, παρόλη την μαζικότητά του θεωρώ ότι είναι σχεδόν αδύνατον να ανατρέψει τον Ερντογάν, στο κάτω-κάτω δεν έχει με τι να τον αντικαταστήσει. Είναι ένα κίνημα που είτε θα συνθλιβεί από την αστυνομία και τις αντι-διαδηλώσεις, είτε (πιο πιθανό) θα ξεφουσκώσει και να διασπαστεί από τις εσωτερικές αντιθέσεις. Μέχρι να γίνει αυτό, όμως, μπορεί να επιτύχει κάποιες μικρές νίκες, μπορεί να ανακόψει τον εκτροχιασμό του Ερντογάν, μπορεί τέλος πάντων να επιτρέπεται σε κάποιον να φιλήσει την κοπέλα του στο πάρκο. Κυρίως, όμως, είναι παρακαταθήκη για το μέλλον. Εκατομμύρια άνθρωποι, ακόμα κι αν ηττηθούν, έμαθαν να βγαίνουν στους δρόμους για την δημοκρατία και την ελευθερία.  Αυτή η παιδεία του αγώνα για δημοκρατία οι «TENCERE TAVA HAVASI» ξέρουν ότι δεν είναι καθόλου εύκολη στην Τουρκία. Για αυτό καλούν τον κόσμο να έρθει γιαβάς-γιαβάς (αργά-αργά), γιατί ο δρόμος είναι βρεγμένος και τα «γλιστρήματα» αναπόφευκτα.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

Λίγο μαγκάλι ακόμα…

114magali

 «Δεν μπορούμε να χρεώσουμε στους πολιτικούς τους θανάτους από το μαγκάλι, διότι τότε θα έπρεπε να του χρεώσουμε και τους θανάτους από τα αυτοκινητιστικά στην περίπτωση που μείωναν την τιμή της βενζίνης». Αυτό το επιχείρημα που έκανε θραύση στο διαδίκτυο μου άνοιξε πραγματικά νέους ορίζοντες ερμηνείας. Ιδού λοιπόν τι κάθισα και σκέφτηκα.

Αν ο Χίτλερ δεν αποφάσιζε να κυνηγήσει του Εβραίους, αντιθέτως τους έδινε και μερικά προνόμια, η τρυφηλή ζωή θα οδηγούσε πολλούς από αυτούς να πεθάνουν από καρδιακά επεισόδιο λόγω αυξημένης χοληστερίνης. Αν δεν μπορούμε να χρεώσουμε στον Χίτλερ ευθύνες για την χοληστερίνη, γιατί να του χρεώσουμε για το ολοκαύτωμα;

Εντάξει, το παράκανα και εγώ λίγο, αλλά αν θέλετε να μιλήσουμε σοβαρά φίλοι ιδού:

Αν κάποιος μου παρέχει φτηνό πετρέλαιο και εγώ γεμίσω με αυτό το ρεζερβουάρ του τούρμπο-ντίζελ μου και στουκάρω στον τοίχο, είναι δική μου ευθύνη διότι είχα την ελευθερία της επιλογής.

Όταν κάποιος μου ακριβαίνει το πετρέλαιο τόσο που μου είναι αδύνατον να το αγοράσω, μειώνει την ελευθερία και τις επιλογές μου, οπότε έχει αναγκαστικά μερίδιο ευθύνης για τις «πατέντες» που θα εφεύρω ώστε να μη πεθάνω στο κρύο εγώ και η οικογένειά μου.

Το ποιος και πόση ευθύνη έχει είναι μια μεγάλη συζήτηση.

Αλλά το μαγκάλι δεν είναι ένα ατύχημα. Αυτή την στιγμή, όλοι οι Αθηναίοι έχουμε στους πνεύμονες μας μικροσωματίδια από τα τζάκια. Για στατιστικούς λόγους, κάποιοι άτυχοι από μας θα νοσήσουν από καρκίνο του πνεύμονα.

Και επειδή αρνούμαι να πιστέψω ότι μπορεί να πεθάνω πριν την ώρα μου λόγω μια ηλίθιας πολιτικής απόφασης, μήπως κάποιος θα μπορούσε να με πληροφορήσει  ποιος επιτέλους έστησε το κόλπο με το πετρέλαιο; Το κράτος έχασε, οι έμποροι καυσόξυλων δεν έχουν δα και τόση δύναμη, ποιος  κέρδισε επιτέλους απ’ αυτή την ιστορία;

Posted in Uncategorized | Leave a comment